het oranjegevoel oplaait. Bij sommige mensen is dat niet zo. Voor sommige mensen is het Wilhelmus heel erg emotioneel en ontroerend.
In de tweede wereld oorlog was het zingen van het Wilhelmus heel erg ontroerend. Op 6 mei 1945 werd (door de meeste mensen) al huilend het Wilhelmus gezongen als teken van de blijdschap met de vrijheid.
Bij de meeste sporters is het zo dat, als ze boven op het podium staan en het Wilhelmus voor hun gespeeld wordt, de rillingen over en door hun lijf gaan. Dan hebben ze het gevoel dat ze iets voor hun land doen.
Zo zei volleyballer Bas van de Goor in Het Parool:
“Ik ben niet trots omdat die leeuw op mijn borst prijkt. Pas als het volkslied wordt gespeeld denk ik: O ja, dit is voor het vaderland.”
Ook tennisser Raemon Sluiter was erg emotioneel toen voor het eerst het Wilhelmus voor hem werd gespeeld. Zo zei hij in Sport International: “De eerste keer dat ik op de baan stond en het volkslied hoorde, kreeg ik tranen in mijn ogen. Ik ben absoluut een gevoelsmens, ik huil heel makkelijk. De tweede keer hield ik het droog, maar ik had wel kippenvel.”