Dys-lexie is iets wat je van-af je ge-boor-te in je rech-ter-zij-de van je her-se-nen zit. Je kan het zien als een soort ziek-te die nooit meer weg kan, maar ze zoe-ken naar een pil. Je kan het wel iets la-ten hel-pen door je juf. of een re-me-di-al teach-er. Die heeft er een op-lei-ding van drie jaar voor ge-daan. Daar ga je dan in de zo-veel we-ken naar toe. Daar moet je al-ler-lei test-jes doen en die brengt het naar de on-der-wijs-be-ge-lei-dings-dienst. Die zoekt het uit of je dys-lexie heb of niet en zo wel dan krijg je een ver-kla-ring op-ge-stuurd.
Dys-lexie is niet zo-maar wat. Het is een soort ziek-te. Dat je hoofd niet snel door heeft wat ze be-doe-len. En de let-ters lang-zaam lezen. Daar-om moet je ze nooit uit-lach-en. Want zij kun-nen er niks aan doen. Nie-mand kan er iets aan doen. Veel kin-de-ren den-ken: "Wat is dys-lexie nou?" Dat je niet goed kan le-ren; daar doe je lang-zaam o-ver. Met le-zen moet je dan goed oe-fen-en. Na een tijd-je gaat het over. Het gaat wel goed. Nie-mand kan het fout-loos. Dat kan nie-mand. Je denkt dat men-sen den-ken dat je een bril no-dig hebt. Maar dat is niet zo. Want je leest de U of zo en zegt de E . 
Je hebt ook dys-cal-cu-lie. Dat is dat je al-les om-draait, zo-als 68 en 86.

(c) 2002, ge-maakt door Ma-nouk, Li-san-ne en Har-mon
Coach: Re-ne de Vries en Niels Spar-re-boom